| |
| Pryehala u Karnataku, crazy place Hampi. Kamyani, pausul kamyani - malen'kija i vyalikija-vyalikija. Zahaplyal'na zgrabnyja malpy na drevah jak cud.
Ad syabe ne zbyazhysh. Navat u Indyi.
Ja uzho u GETYM. | |
|
| На днях дрэдлаты Кеша - дрэдлатаму Кешу ўжо пад сорак, дрэдлаты Кеша памяняў месцамі маладосць і сталасць, і цяпер не працуе, завісае кожныя паўгады ў Гоа, музыцы ў нямецкага прафесара Томаса вучыцца - дык вось на днях дрэдлаты Кеша мне кажа:"У Гоа было б куды лепш без індусаў!.." Такія вось думкі ў белых аматараў Індыі, не-індусаў-у-Індыі ў галаве нараджаюцца...
Другі дзень запар знаходжу у сваім танным пакоі за 200 рупій-4 даляры вялікага мёртвага таракана. І яшчарку цікавую на сцяне сёння пабачыла... | |
|
| I vos semy dzen uzho- u Indyi ja!
Jana dziunaja. Varjackaja. Neparaunalna cikavaja. I velmi pa-svojmu, pa-indyvidualnamy prygozhaja.
Kraina suragatnaga i da vanitavannya salodkaga lubounaga balivudskaga kino, jogi, gashyshu, alkagolu i kakainu. Medytacyi. Prygozhaj vopratki...Sary, jakoe u kozhnaj zhanchuny ne takoe, jak u inshaj...
Open your mind! Enjoy! Try Everything! May be tomorrow you will die! Zaklikau myane indian guy... | |
|
| Прыехала стопам з Мінска у Кіеў. Прыехала так, як мала хто ездзіць. Праз чарнобыльскую зону, дарогай, з колькасцю кіламетраў дзіўна вялікай.
У гадзіну ночы званю ў дзверы Андрэю Сапунову. Смяецца ён:я блытаюся, я не магу растлумачыць, па якой жа трасе даехала з Мінска ў Кіеў, у мяне галава, у якой логіка-інфармацыя жыць не любяць. Але... Я ведаю, з маёй галавой вандраваць не горш, чым з галавой Сапунова. А Сапуноў - прафесійны вандраўнік. І ў яго цэлая паліца, заваленая мапамі, і шляхаправоднікі выдадзеныя пад прыгожымі вокладкамі з яго прозвішчам. Дзве паліцы альбомаў з вандроўнымі фота, пад кожным фота там подпіс ёсць. Андрэй упарадкаваны, любіць планы, калекцыянер вандровак... І яму, вядома, цяжка зразумець, што аднойчы я прынцыпова адмовілася ў дарозе ад фатаграфавання. Каб не калекцыянаваць, каб жыццё прыходзіла і назаўсёды сыходзіла, каб татальная прысутнасць і каб без памяці. У гэтым роўна столькі ж сэнсу, колькі бессэнсоўнасці...
У Андрэя ёсць канкрэтны плён вандровак: тоўстыя ахайныя альбомы, напісаныя шляхаправоднікі. "А ты дзеля чаго вандруеш?"- запытваецца. "Ну... Каб прысутнічаць! Проста прысутнічаць..." Я з захапленнем спасцігаю новыя жыцці і новыя лёсы, слухаю гісторыя драйвераў розных нацыянальнасцяў і п'ю гарбату на ўпісках. І... мне заўжды хацелася знайсці гэтаму прымяненне! Я буду, як Людміла Уліцкая, пісаць апавяданні... Ды запісваць не хапае часу... А што... Што калі без прымянення? Ну, так, без прымянення... Проста СПАЗНАВАЦЬ - людзей і жыццё, без усялякага сэнсу і выгады. І ўсё ж... я адлюстроўваю сваю дарогу ў гэтых радках! Усведамляючы, што: у гэтым столькі ж сэнсу, колькі бессэнсоўнасці!.. | |
|
| Хтось для цябе – лёгка-радасны як паветра ранкам сонечным. Хтось – вязкі, у меру салодкі, цёмны і мяккі. Такія розныя людзі, такія розныя энэргіі… І тое, што для мяне адчуваецца вось так, для іншага, цалкам можа быць, наадварот?.. | |
|
| У яго шляхетнае імя – Арсененій. І прыгожыя - доўгія і хударлявыя - жаночыя ногі. Цяпер, у дваццаць два, мне падабаецца думаць, што прыгажосць – такая розная!.. Яна, прыгажосць, у жаночых нагах Арсенія. У хмарах на небе. І ў маіх слёзах. Яна, прыгажосць, у цёмнай ваннай і цёплай вадзе, дзе я і Арсеній сядзелі, голенькія і маладыя. Ні аднаго сэксуальнага дотыку, дыялог мужчыны і жанчыны- пра нашы страхі, раны і завуаляваныя прэтэнзіі эга. На мне няма майткоў і станіка, я магу сказаць табе ўсё. Мая бабуля, застукаўшы нас, голенькіх, у цёмнай ваннай і цёплай вадзе, выбухне скандалам. Што паробіш, маёй беларускай бабулі, родам з СССР, сем дзесяткаў, і яна ніколі не была на Rаinbow і ў Лісьей бухце, дзе голае цела не сэкс і не эпатаж . А – натуральнасць. Шчырасць. Аткрытасць. Прыгажосць. | |
|
| On the Road
“Аўтастоп дазваляе мне лавіць цікавыя станы”, - кажу аднойчы кіроўцу. “Дык вось што патрэбна цяперашняй моладзі – лавіць цікавыя станы!” – сьмяецца той.
У Дарозе з “Эльбы”, калі гарманічная правільнасьць восені на трасе. Шчасьце раптоўна накрывае. І, вядома, я захапляюся сабой, гераіняй гэтага выдуманага кіно. Мне дваццаць два, і усё яшчэ магу паведаміць: займаюся спазнаньнем-вывучэньнем гэтага дзіўнага ЖЫЦЬЦЯ. Зазіраючы ў вочы драйверу, магу дазнацца, ці хоча ён цела маё дзявочае, ці прапануе “саграшыць”? І прадчуваньні – спраўджваюцца! Аднак цяпер я прымаю, цяпер я люблю ўсіх гэтых драйвераў, мужчынаў, сэксам заклапочаных, і што тут паробіш, калі заклапочаныя? І яны мне – цікавыя! Вось славак Пётр як прапануе? Бо прапануе ж, па твары бачу… А цела маё- ў бяспецы. Чамусь я давяраю Дарозе.
Кіроўцы набываюць мне, дзяўчынцы з вялікім заплечнікам, каву. Кіроўцы распавядаюць мне свае жыцьці…
Восень, восень, восень на трасе, і шчасьце ЖЫЦЬ накрывае. Перапоўненая, шчасьцем, восеньню, небам, дарогай перапоўненая, смску дзэнскаму брату свайму набіраю: “І вось яно, адчуваньне, прыходзіць: у гэтай гульні прыгожай, прыгожай як восень рудая і сьпелая, ня хочацца і немагчыма быць кімсь, акром таго, кім ты ўжо з’яўляесься”. Захопленая смскай, узрушаная шчасьцем жыць, не вылажу, дзе трэба, і на 50 км. ад’язжаю ад роднага Менска ў непатрэбны бок. Нелагічнай і “няправільнай” яна, мая Дарога, бывае. Але сёньня, перапоўненай восеньню, мне ня хочацца і немагчыма быць кімсь, акром таго, кім я ўжо з’яўляюся. | |
|
| Энэргію гэтую, якой унутры становіцца так шмат раптоўна (так шмат - аж цесна! Так шмат- аж страшна! ) назаві мілагучным словам Радасьць, Шчасьцем назаві – пляваць як назаві… І хіба справа ў тым, што замест беларускай зімы ў мяне будзе індыйскае лета? І хіба справа ў тым, што ў сьвеце ёсьць мама і Паша ёсьць, і Дракон ёсьць, і я ёсьць, і экапасяленцы ёсьць, і ўсе гэтыя людзі? Бессэнсоўны ён, гэты пошук прычынаў. Яно проста здараецца – і ўсё тут.
І я набіраю нумар Міры, о дружа, мне цяпер да жаху радасна! “І калі гэта пачалося? Гадзіну таму? І мне цяпер радасна, і мне гадзіну таму стала так радасна!” | |
|
| Пашанька – мой расцудоўны адвайтаўскі дружа. Расцудоўны шмат-шмат чым, напрыклад… Напрыклад, вось ужо які раз, з гонарам распавядае ён, як на працу прыходзіў, адасабляўся шчасьліва і ў сьцяну глядзеў гадзіну цэлую. Са ськівіцай расслабленай і ртом адкрытым – і напляваць, як выглядае, затое – расслаблены!.. Нічога-не-рабіць майстэрства
А на цяперашняй працы вось што адбываецца. “Ну, скажы, што ты зараз робіш?!” – супрацоўніца ўмешваецца. Бо журнал працоўны не запоўнены, а Паша – у кніжцы. Для супрацоўніцы ён – нахабны лайдак, ну, а для мяне – не-сыстэмны адвайтаўскі дружа. “Што я раблю? Цяпер я гляджу табе ў вочы”. | |
|
| Пашка паўтары гадзіны шчабеча адвайтаўскае: пра ілюзорнасьць назіральніка і розуму ілюзорнасьць, пра Пападжы, пра не-уцягнутасьць, пра… пра… і пра… І здаецца часам, што далёкі ад жыцьця ён, што жыве канцэпцыямі, не-жывымі, інтэлектуальнымі, на паперы чорнымі літарамі друкаванымі. І ўсё ж люблю я яго, бо любоў – не аналізуе і не ацэньвае. Зусім крыху жоўтага сьвятла лямпы ў пакоі. І шмат цёмнага восеньскага вечара. Грэцкай кашай дзяліцца мне радасна зь ім на вячэру. І – проста добра… сядзець тут… на падлозе. Цалкам верагодна, таму што я – Жанчына, а ён – Мужчына. Чорнае, якому куды больш выразней быць з белым, зямля, што засыхае без нябеснай вільгасьці. І мне застаецца прымаць яго дзіўную і ўсё ж займальную мужчынскую інтэлектуальнасьць. Пашка… Усё сваю зграбную, пластмасавую інтэлектуальшчыну балбоча, а я – слухаю. І быццам… Быццам мільён разоў такое здаралася. Бо я – Жанчына, а значыць, удзячная ўважлівасьць, прыманьне. Добраахвотнае ахвяраваньне. Сонечка, што разам з забойцам Раскольнікавым – у ссылку. Боль, які праз кроў і пакуты новага чалавека даруе. Любоў. Дараваньне… Праігрываньне непазбежнага архетыпу?.. Такое ж ужо адбывалася: калі побач быў Філіп, Бананаў, Алесь, Лёша, Зьміцер… Розныя ўсе, але аднолькавыя тым, што Мужчыны, са спрытным хрэнавым інтэлектам. А я – слухаю і на сябе забываюся, бо я – удзячная ўважлівасьць. | |
|
| АСОБА арыгінальнай быць прагне. Але… “оў, я незвычайны такі!” і “о, божа! Я - звычайны…” – ідэя! А месца ідэі – у галаве. І больш – нідзе… | |
|
| І вось ён – верасень. А вось Філіп. Кляновы лісток у руках Філіпа. Руках, якія- цалкам верагодна- бываюць у піяністаў альбо, як ён, танцораў плястычных. Філіп, скажы… як лісток такім дасканала прыгожым можа быць створаны?І чаму ў гэтым мінскім верасьні мы як на дне калодзежу?.. І так выразна, о божа, усё выразна так, прамалявана ўсё так. Лісты на дрэвах і існаваньня прырода. Сьвятая гэта радасьць: сваю прыроду ўсьведамляць раптам так востра. І тых прыроду, хто побач. Бо ТАТ ТВАМ АСІ. І ты, і я ёсьць ТОЕ. І ўсё дасканала, правільна, невыпадкова. Прыгожа неверагодна… І зноў адчуваньне: быццам бы з мазаікі малюнак у тваіх далоньках складваецца. Бо ўсё так невыпадкова і правільна. Існаваньне… яно ж разумнае, і парыцца на фіга таму?.. Цяпер я зноўку ведаю, што ў кожнага свой шлях. І што жанчыны-гліна ёсьць, якія ў абдымках мяккай жаноцкасьцю расьцякаюцца, цалаваць якіх любяць. І без мужчыны ім – аніяк… А ёсьць і ня гліна. Ідэйныя, у каханьні цьвярозыя, што ў дарогу выпраўляцца са спадарожнікам альбо ў дастаткова-шчасьлівай жаночай самоце…
| |
|
| Па дарозе на спектакль “Паліяна” у ТЮГ хавалі з Окцяй “Alpen Gold”. “Alpen Gold” быў набыты за 3200. А ў квіток у кайстры каштаваў 5000… “Alpen Gold” схавалі за 5 хвілін, а “Паліну” глядзелі цэлых 170. У наступны раз хочацца пайсьці ў тэатар з кветкамі для актораў... | |
|
| Эбаўт майсэлф Цікавы гэта занятак выдумляць сябе – сабе і людзям. Амаль 22 – расцудоўны ўзрост, хаця і забываўся часьцяком, што – расцудоўны. Люблю вяртацца дахаты нелягічнымі, у тры, альбо пяць, альбо шэсьць разоў павялічанымі шляхамі. Швэндацца па менскіх вуліцах з Пашкам люблю. У Пашы гітара за сьпінай, а ў гітары - вясёлкавыя струны. Новыя ўпіскі штоноч ў Пашы, і дом – паўсюль. Ён, як і я, любіць балакаць пра ўважлівасьць і любоў – тую, безумоўную, калі няма ні жаданьня, ні чакаканьня. Паша ў мэтро мэдытуе, узіраючыся ў такія розныя вочы незнаёмцаў. Паша-каша. Такі ж індывідуальны, як і Міра-Іра, зь якой прыгожыя фенькі філязофій плятуцца, як інтэлектуал Алесь, зь мільёнам старонак інфармацыі ў галаве, як Окця, Сашанька Кальянаў, Натарадж, Жэня, Атапкоў… Як яшчэ сотня тых, каго я ведаю і ня ведаю, хто ЁСЬЦЬ і хто больш не паўторыцца ніколі. Мне цікава чытаць Крышнамурці і Оша, псыхадэлічныя трыпы ўчыняць мне цікава. Хаця апасьля я – спустошаная, разгубленая да жаху, з вэрхалам унутры. І што ёсьць рэальнасьць, што ёсьць праўда фіг разумею. Аднойчы я прыдумала, што не люблю сябе, што закамлексаваная. Прыдумала аднойчы, што непрыгожая. А потым прыдумала – прыгожая!... Ах, цікавы гэта занятак – выдумляць сябе. | |
|
| Адзін чалавек так хваляваўся пры выглядзе ўласнага ценю, і яму так не падабаліся гукі яго крокаў, што ён цьвёрда вырашыў ад іх пазбавіцца. Метадам, да якога ён прыйшоў, былі ўцёкі ад іх, і ён устаў і пабег, але кожны раз, як ён ставіў нагу на зямлю, чуліся гукі наступнага кроку, і цень бег зь ім побач. Ён прыпісваў няўдачу таму, што бег недастаткова хутка. І ён бег хутчэй і хутчэй, пакуль нарэшце не ўпаў мёртвы. У яго не атрымалася ўсьвядоміць, што варта было толькі ўвайсьці ў цень, каб яго ўласны цень зьнік, і калі б ён толькі сеў і сядзеў спакойна, не было б больш ніякіх гукаў крокаў. Чжуан-цзы | |
|
| |
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
pollushka